Zanzibar

Met de vlieger richting zanzibar, waar Lennart en Charlotte met hun zoontje Warre (de uitbaters van de viavia, het hotel waar we de afgelopen week verbleven) ons stonden op te wachten. Intussen Frederic leren kennen, ook een vlaming die net terugkwam van poging tot het beklimmen van de Kilimanjaro. Knappe uitdaging!

 

 

Dag 1: Stonetown

Met Charlot als gids hebben we heel Stonetown in één dag gezien: van het kleinste straatje tot het kleinste boetiekske, langs de markt tot aan het koffiehuis, via de wijk van haar onderzoek tot aan de schoenwinkel voor een paar nieuw sleffers, tot de beste restaurants met het beste zicht op de zee. Prachtige dag!

 

 

Dag 2: blue safari

Met een daw (kleine vissersboot) vaarden we richting prison island in de gietende regen. Op het eiland kan je reuzenschildpadden bezichtigen en genieten van een koffietje in het fort dat ooit gebouwd werd voor gevangenen (al werd het enkel gebruikt als quarantaine tijdens cholera-epidemie). Het leek alsof we de slechtse dag hadden uitgekozen voor onze blue safari. Maar in open zee klaarde het weer op en konden we genieten van de onderwaterwereld met onze snorkels. Nemo was niet ver te zoeken, hij zwom zelfs naar ons toe!

Uiteindelijk strandden we met ons bootje op een zandbank waar we konden bakken in de zon. Een eiland voor ons alleen, op een paar krabben na. Wat wil een mens nog meer!

 

 

Dag 3: Spice tour

Samen met onze kok Babuu trokken we naar het binnenland, waar we kennis maakten met tientallen kruiden (drop, nootmuskaat, peper, verschillende soorten munt, citroengras, citroenblaadjes, citroenvrucht, cacao, vanille, kaneel, curry, kruidnagel,…) en tropische vruchten (ananas, fenesse, bananen, mango, sterrenvrucht, passievrucht, meloen, pompelmoes, mandarijn,…), kruiden om je handen mee te wassen, om te ontsmetten, om te verkomen dat je niest, om parfum van te maken,…

De regen werd ontlopen met the natural umbrella: het blad van een bananenboom. Geniaal die Afrikaantjes! En toen de zon tevoorschijn kwam, probeerden we in een natte kokosnootboom te klimmen. Eén ding is zeker: ’t is ni simpel!

 

 

Dag 4: regenseizoen

Het plan was naar het noorden te trekken, maar daar waren de weergoden het niet mee eens. Van ’s morgens tot ’s avonds regen, regen en nog eens regen. En ni een druppeltje hé! Neen, bakken vielen uit de lucht. Modder vloeide over de straten, kleine vijvertjes ontstonden. Hoewel de rieten daken van onze hutjes nog maar pas gerepareerd waren, goot het binnen. Hier en daar een emmertje om het water op te vangen, af en toe eens met de aftrekker passeren om het meeste water buiten te houden. De salamanders hadden het alleszins naar hun zin. Het werd een dag waarop je denkt: wat nu? Filmpje kijken, filmpje kijken of filmpje kijken?

 

 

Dag 5: het noorden

Voor een appel en een ei nam een politieagent ons mee richting het noorden, waar we genoten van het witte strand en felle zon. Een deel van het strand is erg toeristisch, met hotellekes en restaurantjes, maar voorbij de vissershaven hebben ze precies nog nooit een blanke gezien. Kinderen kwamen ons aanstaren, kijken hoe we ons insmeren en genieten van het zonnetje. De meisjes staan niet op de foto, schrik om hun ziel te verliezen.

’s Middags beleefden we het beste moment van de dag! Lachbui tot en met! De ober kwam langs met de volgende zin: “it seems you look bored. So, let me tell you something” en dus begon de man aan een heel verhaal over waar hij vandaan kwam ed. Hilarisch! Eigenlijk wilde hij de tijd laten vooruitgaan, omdat we volgens hem lang zouden moeten wachten op onze bestelling. ‘Nieuwe kaart’ moet je weten. Maar al na anderhalve minuut was het eten gereed en kwamen er zeker 8 à 9 mensen vragen of het smaakte. We konden onze lach niet meer inhouden. Ga nooit in een nieuw restaurant iets eten, je krijgt de kans niet om rustig te proeven!

 

 

Dag 6: afscheid

Op het gemakske de valies gemaakt, henna laten zetten, afscheid genomen. De ferry richting dar es salaam opgestapt, onze laatste shillings uitgegeven en vroeg het bed in, voorbereid op een 16u durende reis.

En dus komen we nu bij het einde van ons avontuur: thuis

Ondertussen weer gewend aan het Belgische weertje, de frietjes, het warme water, chocola, elektriciteit,… Zoals de nationale parken zeggen: “don’t take anything with you, only memories”, doen wij dat ook.

Onze blog bevat de hoogtepunten van dit avontuur, maar als je graag alle foto’s eens wil doornemen, bereid je dan voor op meer dan 1000 kiekjes en 100en verhalen.

Tot ziens

Hilde en Bert

 

Safari

Sinds gisteren zijn we terug in het land. Tijd om de blog up te daten, want na 2 weken vakantie valt er wel wat te vertellen! Gedurende deze twee weken werden we vergezeld door Charlot, die in Zanzibar de straten afloopt voor haar thesisonderzoek.

 Laten we beginnen met Safari (reis in het Swahili):

 Dag 1: Tarangire

Een overbevolkt park. Op elke hoek van de straat zie je wel een olifant, giraf, zebra, gnoe,… maar wel een mooi park: veel groen, riviertje, baobabs, verschillende landschappen, verschillende vogels,… Toffe dag, vooral omdat de driver Sule een toffe kerel was en omdat een aapje Hilde haar appel kwam stelen (let vooral op de kleur van zijn geslachtsorgaan…). Picknickplaatsen zijn de meest gevaarlijke plaatsen in het park (zie verder in Ngorongoro).

 

Dag 2: reizen naar Serengeti

Serengeti is het grootste nationale park van Tanzania. Om er te geraken moet je ongeveer 4uur rijden. ’t Was een tocht door bergen, jungle, savanne, woestijn, krater,… helemaal naar het hart van de natuur. Onderweg passeerden we een masai-dorpje (dikke afzetters!!!) waar de mannen hun grootsheid en overwinning moesten uiten door om ter hoogst te springen en waar de vrouwen moesten zingen en dansen.

Vanaf deze dag hadden we een nieuwe driver en deze toffe vriend zijn bankkaart werkte niet… 2 uur voor de controlepost moeten wachten, op z’n afrikaans: polepole.

Eenmaal in serengeti aangekomen, hadden we niet veel tijd meer om dieren op te speuren, maar hadden we wel zicht op de avondmaaltijd van een groep leeuwen die net een buffel tegen de grond hadden gekregen. Tenslotte, nog snel voor het donker, ons tentje opgezet; klaar voor een nacht met alle wilde dieren om ons heen. (zie groepsfoto met giraf op achtergrond).

 

Dag 3: Serengeti

Verloren tijd wat ingehaald door voor dag en dauw te vertrekken. Prachtige zonsopgang gespot. Even terug voor een ontbijtje en tanden poesten en weer de jeep in voor de volgende game drive. Op weg naar het kadaver van de buffel, kwamen we hyena’s tegen, maar die hadden blijkbaar nog geen kans gekregen om te smullen van het prachtexemplaar. De rest van de dag reden we rond door een dor gebied: rotsen en droog tot verbrand gras. Naast uitgemergelde leeuwen waren er nergens andere dieren te bespeuren. Dan maar naar de Hippo Pool. Het nijlpaard, one of the big five (leeuw, nijlpaard, buffel, neushoorn & olifant. Allen gezien trouwens).

’s Avonds weer snel de tent opgezet, voor de regen van de camping een modderpoel maakte. Note: zwijntjes houden wel van modder en deinzen niet weg voor een paar tenten. ’s Nachts hoorden we ze in draf passeren.

 

Dag 4: Ngorongoro

Verkleumd van de kou en doorweekt van de regen, kropen we met slaapzak in de jeep op weg naar ngorongoro: de krater van een vulkaan die 2 miljoen jaar geleden uitbarstte. Op het eerste zicht lijkt het niemandsland, maar het wemelt er van de dieren: impala’s, zebra’s, gnoe’s, vogelende struisvogels, neushoorn, olifanten, giraffen, nijlpaarden, leeuwen,… Twee keer dachten we een kill te zien, maar bij de eerste keer hielden de leeuwinnen halt om wat te drinken, en bij de tweede zagen we de leeuwin wel sluipen, maar kregen we ‘de daad’ niet te zien. We hoorden pumba op de achtergrond het uitschreeuwen tot zijn adem stokte…

Aan de picknick weide werd bert twee maal aangevallen door een havik die blijkbaar trek had in de kippenbout waar bert volop van aan het genieten was. Een goede raad voor diegene die ooit naar ngorongoro trekt: eet in de auto en doe de ramen toe of de beesten zijn er met je maal vandoor!

 

Dag 5: Lake Manyara

Manyara is een groen park en bestaat uit drie delen: bos – vlakte – meer. Het bos, wij noemen het de ‘jungle’, wemelde van de aapjes en prachtige vogels (die echter net iets te snel vliegen om op camera vast te leggen…). De vlakte is het graasparadijs voor zebra’s, gnoe’s en pelikanen en gaat over in een strand tot aan het meer (dat deze tijd van’t jaar zo goed als droog staat). Een minder bekend park en daarom aangenamer, kwestie van niet overweldigd te worden door toeristen, maar ook een minder groot park. Na een paar uur rondrijden hadden we het wel gezien en konden we vertrekken richting arusha waar de vlieger ons stond op te wachten voor een trip richting zanzibar.

Arusha, here we come!

 

Kleine resume, just to let you know we are still alive.

Dagen in Dar es Salaam gaan als volgt:

Eten, plassen, wat werken voor ‘t scholeke, nog eens eten (zodat we voor de rest van de dag toekomen), nog wat werken, drinken tegen de hitte, spelletje spelen, nog ene drinken, filmpje kijken, slapen. De afwisseling zit em in the aim of the day: eens richting de kust op zoek naar een landkaart, overleg met onze plaatselijke promoter, de was van de afgelopen week, dreads laten bijwerken door Masai (ter verduidelijking: in Tanzania hebben ze geen flauw benul hoe dat moet. Nu, dreads in combinatie met vlechtjes heeft ook wel iets), bustickets kopen richting Arusha (waar onze safari begint, spannend!),…

Alle dagen dus wel iets te doen, al voelt het nu eerder als tijdverdrijf, want in gedachten bevinden we ons al tussen de leeuwen en giraffen…

 

Vandaag pakken we onze valiezen om morgen, vroeg in de ochtend, de bus te nemen voor een 10uur durende rit richting het avontuur: Serengeti, Ngorongoro, Manyara en Tarangire. Het zegt jullie waarschijnlijk niets, maar het belooft prachtig te zijn.

Nadien bollen we nog wat uit op het strand van Zanzibar, met cocktails in de hand, waar we hopelijk wat foto’s kunnen uploaden van onze prachtervaring.

Tot over twee weken!

Bert en Hilde

Extra afbeeldingen

Derde keer goede keer?

Na twee dagen proberen in Dar es Salaam lukt toch enkele afbeeldingen online te krijgen: geniet van een kleine fotoreportage van de voorbije twee weken. (of toch ook niet… na twee uur uploaden, krijg je het volgende)

Zoals eerder vermeld, zouden we, ondertussen twee weken geleden, proeven van Afrikaanse specialiteiten. Wat begon met een zeer statische babbel binnen rond de tafel, werd een gezellig onderonsje buiten op een zelfgemaakt tapijt en een bord vol lekkers (ongeveer toch, want wie denkt dat Afrikaans eten “exotisch” is, heeft het goed mis. Bananen worden bijvoorbeeld gekookt waardoor ze heel droog en onzoet worden), op te eten zonder mes en vork. Na het eten volgde nog een “vette fuif” op Afrikaanse muziek, te dansen op Afrikaanse wijze, zijnde: gat naar achter, borst vooruit en shaken met die kont!

 

Onze noorderburen (Irene en Jeroen) hebben ondertussen het land verlaten. Als afscheid brachten we nog een bezoekje aan de plaatselijke lagere school. 1000 kinderen in 6 klassen. Reken maar uit! Klassen zitten boemevol! Met drie op een bank is niet abnormaal. De kinderen hebben ’s morgens allemaal hun eigen taak: planten water geven, borstelen,… en als dat alles gedaan is, gaan ze in de rij staan voor de ochtendceremonie. Mooi om zien.

Met onze nieuwe noorderburen (Sanne en Sjoukje) hebben we een bezoekje gebracht aan Mama Lidia (een prachtige kok, waar we paar avonden smulden van haar lekkernijen) om eens iets Hollands te maken: Hutsepot. ’t Was een gezellige avond, maar vrees er voor dat ze niet houden van onze boerenkost…

Op de groepsfoto’s van die avond kan je trouwens Bert z’n nieuwe look zien (die voorlopig nog niet is upgeload…). Wat vinden jullie van Hilda Hair Dressing Salon? Nog wel wat training nodig, maar misschien roeping gemist?

Op de terugweg van Mama Lidia naar het hotel kregen we telkens een escorte mee: veiligheid van de wazungu (meervoud van mzungu = blanke) boven alles! Je zak wordt gedragen, want jij bent de gast, en als je niet goed oplet, heb je een tanzaniaan aan de hand als “teken van vriendschap”. Of zou er meer achter zitten?

Paar dagen geleden, blijdschap alom: Het regende! Geloof het of niet: maar we waren echt in een SUPERmood, wat een verfrissing, heerlijk zo’n Belgische weertje. Feel like home. Het duurder jammer genoeg maar een uurtje, maar ’t was echt ZALIG!!!

 

Bij het lezen van onze blog, zullen jullie waarschijnlijk veronderstellen dat alles gesmeerd loopt. Maar soms kunt ge echt het sch..t krijgen van het trage tempo in Afrika. AAAaaa!!! Een uur te laat komen, kunnen we nog mee leven;  maar 3u en 15 minuten is echt verschrikkelijk lang. Wat doet een mens om die tijd te vullen?  Insecten fotograferen natuurlijk: vlinder, mega duizendpoot, grote vlieg met hommelkop én angel, megaspin,…  Deze prachtexemplaren konden jullie al bewonderen in het vorige korte bericht. Het lange wachten werd uiteindelijk beloond met een rondleiding in de sisal-fabriek. Het productieproces van plant (precies een mega-ananas) tot vezel (gebruikt om touw van te maken of verwerkt in bouwmaterialen) werd ons in geuren en kleuren uitgelegd. Iemand geïnteresseerd? De manager is op zoek naar export-mogelijkheden .

 

Ondertussen zijn we terug in Dar es Salaam en hebben we Korogwe achter ons gelaten, samen met het helse verkeer (zie foto, die dus nog volgt) van gecrashte bus, waarvan de chauffeur levenslang heeft gekregen), alsook de cholera-epidemie (we hebben het overleefd). Het afscheid voor de mensen ginder was moeilijker dan voor ons… Dikke knuffels, traantjes, cadeautjes,… het hoorde er allemaal bij. (Mama Lidia gaf ons Masai Kanga.) Onze hotelbaas had zelfs een afscheidsfeestje georganiseerd met feestelijk maal: pilau (onze afrikaanse favoriet). Het was echt ambiance tot in de vroege uurtjes. Onze bodyguard had duidelijk wat teveel binnen en was er stiekem tussenuit geglipt om in de keuken een dutje te doen.

 

Deze week smijten we ons nog in het werk, voor zover de elektriciteit het toelaat, want Tanzania zit deze maand met een groot tekort: Uur, dag, week of de hele maand zonder, het wordt nog afwachten.

De laatste 10 dagen van ons verblijf worden puur genieten van de pracht der natuur: safari en zanzibar.

 

Tot ziens

Wij

 

PS: Bert is trouwens een fantastische kok. Vraag maar eens naar Chips Mayai, overheerlijk!

Stom internet deel 2

Al enkele dagen aan het proberen, lukt nog steeds niet om een afbeelding online te zetten.

Als het morgen nog niet lukt zal het enkel tekst worden, helaas…

Tot morgen!

Stom internet

Ok aangezien het internet vandaag echt traag is en we maar 3 (toevallig 3 beesten) van de 15 foto’s upgeload krijgen zullen jullie het er vandaag mee moeten doen.

Morgenvroeg om 10 uur vertrekken we naar Dar es Salaam waar de connectie normaal gezien beter is dus we zullen proberen die namiddag de rest (en het verhaal) erop te zetten.

Tot morgen!

Suikerfeest

Diegene die prachtige foto’s verwacht van olifanten, leeuwen, giraffen, misschien zelfs neushoorns, moeten we teleurstellen. De safari-plannen zijn uitgesteld naar het einde van onze trip in Afrika. Eerst werken, zo hoort dat .

 

Afgelopen week dan ook niet stilgezeten, verre van!

Allereerst daagde Bert de hotelbaas Abdul uit voor 5 halve liters bier. Abdul, drie koppen kleiner dan Bert, had nogal moeite deze te verwerken. Het werd dan ook een zalige avond! Zeker toen de moslimkinderen liederen kwamen zingen om hun geloof te verkondigen. Dat doen ze elke avond rond 21u. Echt prachtig om te zien.

Volgende dag hebben we Hilde haar verjaardag gevierd. (Bij deze: Dank voor al de mails! Heb nog niet alles kunnen doornemen, om wille van internet-snelheid van 1 à 2 mails per halfuur… L ) Mainda, zeg maar hulpje van de hotelbaas, had een verjaardagstaart gebakken. Vraag ons niet hoe dat hier mogelijk is als je mensen hun huizen ziet, maar ’t was overheerlijk!

Vervolgens hebben we van het Town Council een medewerker gekregen, Fredric genaamd. Tof, zou je denken! Maar we zijn hem liever kwijt dan rijk. Hij weet het zogezegd beter, is nogal onbeschoft en zijn Engels is te beperkt om ons te helpen als vertaler. Na één dag hebben we hem lichtelijk links laten liggen en trekken we nu terug rond met onze goede vriend Mzee Matola, een man op leeftijd, die graag op subtiele wijze laat vallen dat hij in geldnood zit, maar echt een pracht van een kerel is!

Met onze Hollandse vrienden (slecht twee van hen, aangezien de andere twee richting Zanzibar zijn) zijn we ondertussen twee keer uit eten geweest, in een restaurantje waar je vlees bestelt per kilo. We startten met 2 kilo (bot inbegrepen), maar dat leek voor ons vieren niet voldoende te zijn… Spijtig genoeg was bijbestellen onmogelijk. Hapana chakula (geen eten meer). Varken op is op.

Met de Hollanders ook nog stof gaan kopen op de markt om kleren op maat te laten maken. Op elke hoek van de straat zie je wel een kleermaker, met z’n voeten op en neer gaand als drijfveer voor zijn/haar stikmachine. Bij ons antiek, hier de normaalste zaak van de wereld.

The local gouvernement is er trouwens in geslaagd om van Hilde Bockx “Hilde & Rockx” te maken, waar the town council “Hilde & Rocky” van maakte. Bert heet nu dus niet langer Best of Berk, maar Mr. Rocky.

 

Voor de geïnteresseerde: het thesisonderzoek verloopt vlot. Tot nog toe bijna 20 interviews afgenomen, 40 huizen geobserveerd, afspraken met archi’s, fundi’s (techniekers), town planners,… Even een overdosis!

Volgende week beloofd een mooie week te worden. Maandag vieren we het einde van de Ramadan met onze hotelbaas Abdul, dinsdag brengen we een bezoek aan het lokale ziekenhuis (waar Irene, de Hollandse, haar stage loopt) en kunnen we in de namiddag genieten van Afrikaanse specialiteiten bij één van de bewoners van de Habitat area.

 

See you next week,

Hilda and Mr. Rocky

 

 

PS ondertussen is het dinsdag, suikerfeest was heerlijk!

Mzungu

Mzungu, Mzungu! (blanke, blanke)

Alle kinderen roepen ons achterna, zeker als Bert zijn zak ballonnen boven haalt. Dan zou je die ogen eens moeten zien! Spijtig genoeg kunnen we nog niet veel meer zeggen dan: dag, hallo, alles goed en wat is jouw naam . Maar dat maakt voor hen niet uit, eens zwaaien vinden ze al reuze of mogen poseren voor de picha! Zalig!

Het interviewen voor onze thesis verloopt vlot. Tot nog toe kunnen we drie zaken besluiten:

-         water is hoog nodig! Al blijft de kraan voorlopig op slot…

-         van grondmechanica hebben ze hier duidelijk nog niet gehoord. 90 procent van de huizen heeft “cracks” van bottom to top.

-         De gemiddelde Tanzaniaan is klein. Er is zelfs al een kerel van 1m80 op Bert toegestapt met de woorden: I’m tall, but you…

ballonjongen

afgesloten

gangster

Geloof het of niet, maar overal kom je Hollanders tegen, ook in een boerengat als Korogwe in Tanzania. Twee meiden lopen hier stage in het ziekenhuis. Gisterenavond eentje (of meer…) gaan drinken. Beste verhaal van de avond: patient wordt wakker tijdens operatie, legt zijn hand op de bil van de hollandse en wrijft eens op en neer. Alles is hier mogelijk: This is Africa, you know!

Komende week trekken we waarschijnlijk door Nationale parken. Dan mogen jullie leeuwen, olifanten en tijgers verwachten. Spannend! Wij kijken er alleszins naar uit, al is het maar om een kleurtje te krijgen, want soms lijkt het alsof koud douchewater een blanke nog bleker maakt dan hij al is…

Baadaye

Bert na Hilde

PS: woordje van de dag “pilipili hoho” (paprika)

We!

Habari Rafiki?

Stel je een daladala voor (hier het lokale transportmiddel, een minibusje met 20 zitplaatsen) met 60 man, als sardientjes in een blik. Neem vervolgens twee blanken die absoluut dat busje willen nemen, omdat hun slaapgelegenheid 15km verderop ligt en zij graag voor het donker zouden thuis komen. “This is Africa”, join the club! En als er verderop nog iemand bijwil, geen probleem: gewoon harder proppen. Nu, 2u zitten in een daladala valt best mee, 2u staan daarentegen… Zeker als je Bert zijn gestalte hebt, kan dat wel eens tegenvallen…

 

Onze vrees werd waarheid: de avond was gevallen voor thuiskomst. Het licht van de daladala ging al aan. Belgen hadden ons gewaarschuwd voor reizen in het donker. Zij kunnen wel eens gelijk hebben. Niet zozeer voor het gevaar om bestolen te worden, eerder voor het gevaar de putten in de weg niet te zien en zoals Hilde een halve meter lager terecht komen. Maar schaafwonden genezen gelukkig snel en het blauw staat haar wel.

Maar onze trip was de moeite waard. Een bezoek aan Kain Mvanda, director of VECO office in Dar es Salaam. SUPERvriendelijke mens. Hij zou alles voor ons doen! Spijtig genoeg stopt bij deze de samenwerking met VECO en gaan we, na veel  beraadslaging, voor een project van Habitat for Humanity.

 

Ondertussen ook al onze vierde albino neger (zwarte kunnen we moeilijk zeggen) gezien. Helaas zonder foto’s… Eerste keer was schrikken, maar er lopen er meer rond dan je denkt!

Bert is trouwens cameraman van dienst en aangezien we hier geen idyllische taferelen kunnen fotograferen, naast een enkele boom, werd het de marteling van een reuzemier (NIET VOOR GEVOELIGE KIJKERS!!!)

 

 

Zoals verwacht valt er hier ’s avonds niet veel te beleven. Na ons dagelijks verslag en nieuwe ontwikkelingen, spelen we “vier-op-een-rij” of “poker”. Aangezien Hilde niet kan liegen en Bert niet tot vier kan tellen, is het duidelijk wat onze eigen voorkeur is. Hoeveel was de stand ook al weer?

Maar ook nu weer weinig foto’s. Internet is hier niet op en top. Hopelijk komt daar volgende week verandering in, want dan reizen we richting Korogwe, een dorpje 400km naar het noorden. Met nog een graad dichter naar de evenaar toe en het hete seizoen in’t verschiet, worden de komende weken smelten.

Baadaye

Bert na Hilde

 PS: heerlijk kilimanjaro bier geproefd. die tanzanianen kunnen er wel wat van! (het blijft wel niets in vergelijking met belgisch bier )